ناگهان ترسیدم:‌ نکنه بهش عادت کنم؟

چرا ترسیدم اصلا؟ چرا از عادت کردن می‌ترسم؟ انگار مطمئنم رها خواهم شد و نمی‌خوام ضربه بخورم. نمی‌خوام بشینم گریه کنم. نمی‌خوام تنها بمونم. ترجیح می‌دم من اونی باشم که می‌ره. همانطور که وقتی بچه‌هام کوچیک بودن فکر کردم بچه یا کتک می‌زنه، یا کتک می‌خوره! من باید تصمیم بگیرم از نظر روانی برای خودم در کدوم جبهه خواهم ایستاد. در هر صورت به بچه خواهم گفت زدن بده و ما کسی رو نمی‌زنیم و اگر کسی تو رو زد برو به مربی بگو ولی احساس می‌کردم در ذهنم باید یکی رو انتخاب کنم.

تا حس می‌کنم دارم عادت می‌کنم، یه جفتکی می‌ندازم. کاری می‌کنم ازم فاصله بگیره. بعد شاید به خودم می‌گم دیدی حق داشتی نگران بودی؟ درست حدس زده بودی که می‌ذاره می‌ره.

روان انسان چیز پیچیده و عجیبیه.

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

 دوباره از دیروز به مرگ فکر می‌کنم. به اینکه چقدر خوبه. چند روز صبر کنم بعد از دکترم بپرسم ممکنه اثر کم کردن دارو باشه؟ دیروز وقتی داشتم به صدای موج گوش می‌کردم، به جای تمرکز، فکر کردم بالای یه صخره ایستادم و بعد بپرم پایین. چه آرامش خوبی داشت.... احساس می‌کنم وارد یه بازی اشتباه شدم. این بازی من نبود. این بازی دنبال پول دویدن و کار و خونه و ماشین و... من اون آدمی‌ام که وقتی بیست سالم بود می‌گفتم ترجیح می‌دهم جسدی را که باید به دوش بکشم لاغر باشد و غذا خوردن دوست نداشتم. چی شد شدم این آدم گامبو که مدام در حال خوردنه؟  بچه بودیم با برادرم نوبتی فوتبال و بدمینتون بازی می‌کردیم. برادرم فوتبال دوست داشت. اولش شاید سنگ قیچی کاغذ می‌کردیم و بعد دیگه هر کسی برنده می‌شد انتخاب می‌کرد چه بازی کنیم. این خوبی رو داشت که اگه تلاش می‌کردم، وقتی برنده می‌شدم، می‌تونستم بازی رو عوض کنم. الان احساس می‌کنم حتی وقتی برنده می‌شم، باز بازی عوض نمی‌شه. هرچقدر تلاش کنم، هر چی دست و پا بزنم، هیچی عوض نمی‌شه. یه لحظه فکر می‌کنم بزنم زیر همه چیز، بعد به بچه‌ها فکر می‌کنم و می‌گم صبر کنم.  خسته‌ام...
Read more
 چقدر دردناکه که در این شلوغی زندگی در نهایت اینجا برمی‌گردم و چه خوشبختم که اینجا رو دارم. البته که نمی‌دونم اینجایی که می‌نویسم به کدوم آدرسم وصله و اصلا چه کسانی آدرس اینجا رو دارن و خونده می‌شم یا نه و چقدر باید سانسور کنم خودم رو ولی خب... باید می‌نوشتم.  ده روز دیگه می‌ریم سفر.  بعد از چند ساله که می‌بینمش؟ خودم هم باورم نمی‌شه. وقتی گردنم را بویید اولین بار که دیدیم هم رو بغل کردیم. انگار هزار سال پیش بود و انگار همه زندگی‌ام دوستش داشتم. انگار همیشه بوده. و حالا آدم جدیدی که با نگاهش و لبخندش می‌تونه من رو از خودم جدا کنه. خودم. زندگی‌ام. هرکدوم به تنهایی برای یک نفر کافیه و من که از ترس تجربه نکردن، نگرانی داشتن یک زندگی، در هیچ لحظه‌ای خودم را رها نمی‌کنم، با هیچ چیز یکی نمی‌شم، همیشه قسمتی از ذهنم بیداره و بهم هشدار می‌ده که مطمئنی؟ یادته یک زندگی بیشتر نداری؟ لحظه مرگ پشیمان نخواهی شد؟ و من شبیه شنل قرمزی شدم که همانطور که سبد به دست و آوازخوان در جنگل راه می‌روم، خودم را تکه تکه می‌کنم و هر تکه‌ام را در قسمتی از راه می‌گذارم که هم لحظه و تجربه‌ای را از دست ند...
Read more
 باز دم تولدم شد، یا هر مناسبت دیگه و من اولین تصمیمی که می‌گیرم اینه که بنویسم! دیروز با آهنگ ناز ناز اندی پنج دقیقه و پنجاه و پنج ثانیه رقصیدم. بعدش حسم خیلی خوب بود. الان هم یه آهنگ بذارم برقصم. بعدش حسم بهتر خواهد بود. با اینکه صبح خوب بود. سکس همیشه خوبه و باعث می‌شه هورمون‌هام تنظیم بشن و شاد و آروم بشم. کاش می‌شد مثل ورزش یه برنامه سکس مرتب هم گذاشت. خودارضایی فرق می‌کنه با سکس، همون حس رو نداره. چطور هورمون‌ها فرقش را می‌فهمن نمی‌دونم. بدن انسان چیز عجیبیه. در حال بازخوانی داستان سومم. طرحی دارم برای داستان چهارم. می‌خوام شروع کنم درس خواندن. باید امتحان تافل بدم اول. تلفظ کلمه تافل رو هم بلد نیستم درست! دخترم می‌گفت می‌شه باهات روراست باشم چند لحظه؟ تو مشکل کلمه نداری، مشکل تلفظ داری! خب چه کار کنم دختر جانم؟ برگردم به کودکی و برم کشور انگلیسی زبان؟ من باید بنویسم. نباید ناامید بشم. نباید غرق بشم در بیهودگی و پوچی. من فقط خودم را دارم و هیچوقت برای هیچ چیزی دیر نیست.
Read more